Στο κέντρο συμβαίνουν:

Περίοδος 2011 – 2012
συνοπτικό πρόγραμμα βιωματικών εργαστηρίων συστημικών αναπαραστάσεων και λύσεων κατα Bert Hellinger

Α. στη Θεσσαλονίκη

Όλοι έχουμε μέσα μας ένα μαγικά σκεπτόμενο παιδί: εμάς!
Κι αυτό γιατί, το πλασματάκι που υπήρξαμε στην πρώτη μας περίδο στη ζωή, κατέγραψε στην ψυχή του κάθε τι που έδρασε απειλητικά γι αυτήν, ανέπτυξε τους κατάλληλους μηχανισμούς για να καταφέρει να υπάρχει και να είναι αγαπητό κι αποφάσισε το σύνολο των χαρακτηριστικών της ατομικής μας ταυτότητας.

Εμείς μεγαλώσαμε, το περιβάλλον μας τροποποιήθηκε κι ωστόσο αυτό, συνεχίζει να βγαίνει μπροστά και να ελέγχει τη συμπεριφορά και τη στάση μας.

Υπάρχει ελπίδα για μια νέα διαπραγμάτευση μαζί του;

ΥΓ.
Κι όπως ένα παιδί,
που του χαλούν το παιχνίδι,
κι όπως ένα παιδί,
που η υπομονή του εξαντλείται,
τρέχω με πείσμα, τσαλαπατώντας
του δαπέδου την τάξη.
Με το πέλμα σκουπίζω
τις γραμμές που χωρίζουν
τα λευκά και τα μαύρα πλακάκια.

(Γιώργος Βαφόπουλος “το δάπεδο”)

Μες τα παιχνίδια των καιρών που μ' έναν ιδιόμορφο τρόπο απαιτούν την αδυναμία και την παράδοσή μας σε μια δυστυχία άνευ όρων και ορίων, ο καθένας καλείται καθημερινά να διαχειριστεί τα προβλήματά του, φορτισμένος με επιπλέον άγχος, αγωνία και φόβο.

Μ' αυτή τη λογική, για φέτος, επέλεξα να γίνουν κυρίως μονοήμερα εργαστήρια χωρίς συγκεκριμένη θεματική, όπου οι συμμετέχοντες θα φέρνουν τα θέματα και τα αιτήματά τους, όπως νοιώθουν κι όπως είναι, μες την πρωτογενή αλήθεια της ανάγκης τους.
Γιατί πέρα απ τις αθέατες δυναμικές που δρουν σε κάθε σύστημα κι επηρεάζουν τη ζωή μας, ταυτόχρονα και παράλληλα, είναι αναγκαία η στήριξη κι η ενδυνάμωση στο άμεσο και το φανερό, ώστε να μπορούν να επιλυθούν τα έμμεσα και τ' αφανέρωτα.
Μέσα απ τη συστημική ματιά, μια προσέγγιση καθόλα διεισδητική και βαθιά στη σφαιρικότητα των πραγμάτων και μέσα απ την εμπειρία της Συστημικής Αναπαράστασης, μια εργασία αποτελεσματική στη δράση της, γιατί δονεί στην αποκατάσταση και την επίγνωση, όλοι έχουμε περισσότερες ελπίδες να πάμε στη δύναμη και την ελευθερία μας, στην επιτυχία και την ευτυχία..

ΥΓ.
"..Ίσως μες τις χιλιετηρίδες
που έχουμε μπροστά μας
γίνει το θαύμα να συναντηθούμε"

(Τίτος Πατρίκιος, "ΠΡΟΑΙΡΕΤΙΚΗ ΣΤΑΣΗ", εκδ. ΓΝΩΣΗ)

Β. στην Αθήνα (Κηφισιά)

Στον κόσμο αυτό, μας φέρνει η μητέρα μας.
Στη ζωή, μας πηγαίνει ο πατέρας μας.
Η ευτυχία στη ζωή, αρχίζει με τη δική τους ευλογία.
Ανάμεσα σε μας και σε κείνους, υπάρχει μια συνεχής ροή αγάπης.
Όταν αυτή η ροή, για οποιονδήποτε λόγο και με οποιονδήποτε τρόπο διακόπτεται, αρχίζουν τα προβλήματα.

Τι μπορεί και πληγώνει αυτή τη ροή;
Και πώς μπορεί να αποκατασταθεί;

Γεμάτοι στενάχωρες εικόνες, πληγές και παράπονα, τι ελπίδες τελικά έχει η ζωή να κινηθεί μπροστά αξιώνοντας χαρά κι επιτυχία;

Καθώς η βαθύτερη σχέση μας με τους γονείς μας, επηρεάζει τα περισσότερα θέματα στη ζωή μας, όσες φορές κι αν έχει συμμετάσχει κανείς σε εργαστήρια με αυτή τη θεματική, δεν είναι αρκετό. Γιατί η οσοδήποτε μικρή κάθε φορά, τμηματική, αποκατάσταση αυτής της “δυναμικής γραμμής” που μας συνδέει μαζί τους, παρατηρήθηκε να επιδρά πολλαπλά θετικά στην πραγματικότητά μας.
Αυτός είναι άλλωστε και ο λόγος, που το συγκεκριμένο εργαστήριο, γίνεται κάθε χρόνο, τουλάχιστον μια φορά.

ΥΓ.
Πράμα ά σου λείπει και ζητάς, ξελησμονάς το, γιε μου,
και το κλειδί σου κανενός δεν το 'δωκα ποτέ μου

(Βιτζέντζος Κορνάρος “μάνα Ρωτόκριτου, στ.1855”)